မေခလဇာတ် (Meghala Jataka)

မေခလဇာတ်

ရှေးသောအခါ ဗာရဏသီပြည်၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီး စိုးစံတော်မူသည်။ ထိုမင်းကြီး၏ အနီးကပ်အစေခံအရာရှိကြီးတစ်ဦး ရှိသည်။ ထိုအရာရှိကြီးသည် အလွန်ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပြီး မင်းကြီး၏ ယုံကြည်ကိုးစားမှုကို ရရှိသူ ဖြစ်သည်။ မင်းကြီးအပေါ် သစ္စာစောင့်သိသူဖြစ်သလို ပြည်သူအပေါ်လည်း မေတ္တာထားသူဖြစ်သည်။

တစ်နေ့သောအခါ မင်းကြီးသည် အမဲလိုက်ထွက်ရာ၌ မိမိ၏ အကြိုက်ဆုံးမြင်းသည် အဆိပ်မိ၍ သေဆုံးသွားလေသည်။ မင်းကြီးသည် အလွန်ဝမ်းနည်း ပူဆွေးတော်မူပြီး အခြားမြင်းများကိုလည်း မသုံးစွဲတော့ချေ။ မြင်းထိန်းများသည် မင်းကြီး၏ စိတ်ကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန် မည်သို့ကြိုးစားသော်လည်း အောင်မြင်ပုံမရ။ အရာရှိကြီးသည် မင်းကြီး၏ စိတ်ဓာတ်ကျနေမှုကို မြင်တွေ့ရသောအခါ မင်းကြီးအား နည်းလမ်းရှာပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

အရာရှိကြီးသည် မင်းကြီးထံ ချဉ်းကပ်၍ “အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင်မင်းကြီး၏ ဝမ်းနည်းမှုကို ကျွန်ုပ် နားလည်ပါသည်။ သို့သော် အရှင်မင်းကြီး အနေဖြင့် ဤသို့ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေမည် ဆိုပါက နိုင်ငံတော်၏ အုပ်ချုပ်ရေးကို ထိခိုက်နိုင်ပါသည်။ ကျွန်ုပ် မင်းကြီးအား အကြံဉာဏ်တစ်ခု ပေးလိုပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် မင်းကြီးအတွက် အကောင်းဆုံးသော မြင်းတစ်ကောင်ကို ရှာဖွေ တင်ဆက်ပါမည်။ မင်းကြီး အနေဖြင့် ထိုမြင်းကို စီးနင်းပြီး နိုင်ငံတော်ကို လှည့်လည် အုပ်ချုပ်တော်မူပါ” ဟု လျှောက်တင်လေသည်။

မင်းကြီးသည် အရာရှိကြီး၏ စကားကို ကြားနာသော်လည်း စိတ်မပါလှ။ သို့ရာတွင် အရာရှိကြီး၏ မေတ္တာကို နားလည်သဖြင့် ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ အရာရှိကြီးသည် ချက်ချင်းပင် မြင်းထိန်းများနှင့် တိုင်ပင်၍ အကောင်းဆုံးသော မြင်းတစ်ကောင်ကို ရှာဖွေရန် စေလွှတ်လိုက်သည်။ မြင်းအမျိုးမျိုးကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုကြပြီးနောက် မြင်းတစ်ကောင်ကို တွေ့ရှိကြသည်။ ထိုမြင်းကား အလွန်တောင့်တင်းခိုင်မာပြီး သန်မာထွားကြိုင်းသော မြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုမြင်းသည် မည်သူ့ကိုမျှ အလွယ်တကူ အစီးမခံပေ။ အလွန်မာန်တက်လွန်းပြီး ကြမ်းတမ်းသည်။

အရာရှိကြီးသည် မြင်းကို မြင်တွေ့သောအခါ အလွန်နှစ်သက်သော်လည်း မြင်း၏ အပြုအမူကို သိရှိရသဖြင့် အနည်းငယ် စိုးရိမ်မိသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် မိမိ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို လက်မလျှော့။ သူသည် ထိုမြင်းကို မင်းကြီးထံသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ မင်းကြီးသည် မြင်းကို မြင်တွေ့သောအခါ အတော်အတန် စိတ်ဝင်စားသည်။ သို့သော် မြင်း၏ ကြမ်းတမ်းသော အပြုအမူကို မြင်တွေ့ရသောအခါ စိတ်ပျက်သွားပြန်သည်။

“အရာရှိကြီး၊ ဤမြင်းကား အလွန်မာန်တက်ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ မနာခံချေ။ ဤမြင်းကို မည်သို့ စီးနင်းနိုင်မည်နည်း” ဟု မင်းကြီးက မေးသည်။

အရာရှိကြီးက “အရှင်မင်းကြီး၊ ဤမြင်းသည် အလွန်မာန်တက်သော်လည်း အလွန်တောင့်တင်းခိုင်မာပါသည်။ ကျွန်ုပ် ယုံကြည်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဤမြင်းကို သင်းကွပ်ပေးမည်။ မင်းကြီး အနေဖြင့် စိတ်မပူပါနှင့်” ဟု လျှောက်တင်လေသည်။

အရာရှိကြီးသည် မြင်းကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သူ၏ နည်းလမ်းများဖြင့် မြင်းကို သင်းကွပ်ရန် ကြိုးစားသည်။ သူသည် မြင်းကို အလွန်နူးနူးညံ့ညံ့ ဆက်ဆံသည်။ ပထမဦးစွာ သူသည် မြင်းနှင့်အတူ အချိန်များစွာ ကုန်ဆုံးစေသည်။ သူသည် မြင်းကို မနမ်း၊ မကိုင်၊ မနှိပ်စက်။ သူသည် မြင်းကို အစာကျွေးသည်။ ရေတိုက်သည်။ သူ့ဘေးမှာ အိပ်စက်သည်။ မြင်းသည် သူ၏ အနီးကပ် ပြုစုမှုကို ရရှိသောအခါ တဖြည်းဖြည်း အေးဆေးလာသည်။

ထို့နောက် အရာရှိကြီးသည် မြင်းကို အလွန်နူးညံ့သော သားရေကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်သည်။ မြင်းသည် ပထမဦးစွာ အလွန်ရုန်းကန်သည်။ သို့သော် အရာရှိကြီးသည် မကြောက်။ သူသည် မြင်းကို တည်ငြိမ်စွာ ဆက်လက်၍ ထိန်းသိမ်းသည်။ တစ်နေ့တွင် အရာရှိကြီးသည် မြင်းပေါ်သို့ တက်ရန် ကြိုးစားသည်။ မြင်းသည် အလွန်ခုန်ပေါက်သည်။ သို့သော် အရာရှိကြီးသည် မလွှတ်တမ်း ကြိုးစားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မြင်းသည် အရာရှိကြီး၏ အလေးကို ခံနိုင်လာသည်။

အရာရှိကြီးသည် မြင်းကို နေ့စဉ် စီးနင်းလေ့ကျင့်ပေးသည်။ သူသည် မြင်း၏ အားကို မသုံးစွဲဘဲ မြင်း၏ စိတ်ကို နားလည်ရန် ကြိုးစားသည်။ သူသည် မြင်းကို အလွန်နူးညံ့သော အသံဖြင့် ဆူပူကြိမ်းမောင်းသည်။ မြင်းသည် အရာရှိကြီး၏ အသံကို နားထောင်လာသည်။ သူသည် အရာရှိကြီး၏ လမ်းညွှန်မှုကို နာခံလာသည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် အရာရှိကြီးသည် ထိုကြမ်းတမ်းသော မြင်းကို လုံးဝ နာခံသော မြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်နိုင်လေသည်။ သူသည် မြင်းကို မင်းကြီးထံသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ မင်းကြီးသည် ထိုမြင်းကို မြင်တွေ့သောအခါ အလွန်အံ့သြသည်။ ထိုမြင်းကား အလွန်ဆိုးသွမ်းသော မြင်းဖြစ်သည်ကို မင်းကြီး သိသည်။ သို့သော် ယခုမူကား အလွန်အေးဆေး တည်ငြိမ်ပြီး နာခံသော မြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“အရာရှိကြီး၊ မင်းသည် မည်သို့ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သနည်း။ ဤမြင်းကား အလွန်ဆိုးသွမ်းသော မြင်းဖြစ်သည်ကို ကျွန်ုပ် သိပါသည်။” ဟု မင်းကြီးက မေးသည်။

အရာရှိကြီးက “အရှင်မင်းကြီး၊ ဤမြင်းသည် ဆိုးသွမ်းသော မြင်းမဟုတ်ပါ။ ဤမြင်းသည် အလွန်သန်မာထွားကြိုင်းသော မြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ကို မည်သူမျှ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပါ။ ကျွန်ုပ်ကား သူ၏ စိတ်ကို နားလည်အောင် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်ကား သူ၏ အားကို မသုံးစွဲဘဲ သူ၏ နူးညံ့မှုကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ ထိုအခါ သူသည် ကျွန်ုပ်ကို နာခံလာပါသည်” ဟု လျှောက်တင်လေသည်။

မင်းကြီးသည် အရာရှိကြီး၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် သည်းခံမှုကြောင့် အလွန်ဂုဏ်ယူသည်။ သူသည် အရာရှိကြီးကို ချီးကျူး၍ မြင်းကို ကိုယ်တိုင် စီးနင်းတော်မူသည်။ ထိုနေ့မှစ၍ မင်းကြီးသည် စိတ်သက်သာရာရရှိကာ နိုင်ငံတော်ကို မပျော်မွေ့ဘဲ အုပ်ချုပ်တော်မူလေသည်။